W feudalnej Japonii samurajowie
przysięgali oddać życie w obronie swych panów.
Jeśli pan zginął, samuraja okrywała hańba.
Tułał się po kraju i zostawał najemnikiem lub bandytą.
Takiego wojownika bez pana nikt już nie nazywał saurajem.
Nadawano mu inne miano. Znany był jako...
PARYŻ
Piwo.
Zamknięte.
Jeden drink.
Toalety?
Jeden drink i wychodzę.
Spieszysz się?
Nie rozumiem.
Dzwonił facet z Bristolu.
- Jaki facet? - Na wózku inwalidzkim.
Co tam robiłeś?
Wchodzę tylko do bezpiecznych miejsc.
- I wejdziesz do tego minibusa? - Wiesz, dlaczego.
Rozgośćcie się.
Odbyliście długą drogę.
- Dziękuję. - O co chodzi?
Pewni ludzie mają coś, czego pragniemy.
- Zabierzecie i to. - Będzie strzelanina?
Na pewno jesteście zmęczeni. Jutro powiemy wam więcej.
Siedem lat tłustych i siedem chudych.
- Tak mówi Biblia. - Zabiłeś już kogoś?
Zraniłem czyjeś uczucia.
Znamy się?
Nie sądzę.
Pamiętałbym.
- Zmiana co 2 godziny. Ja od frontu. - Na później.
Dzięki.
Nie śpisz?
Co słychać?
Pracownik czy szef?
Gdyby był szefem, nie dałbym ci papierosa.
Jestem przewodnikiem.
To wieża Eiffla. Tu Luwr. A tam les toilettes.
- Jak masz na imię? - Vincent.
A ja Sam.
Zgodnie z umową, otrzymacie 5000 tygodniowo.
Praca minimum 4 tygodnie.
Jeśli misja odniesie sukces,
każdy dostanie premię w wysokości 20.000 $.
A propos, mam na imię Deirdre.
- Wasze zadanie... - Kto tu kieruje?
Dla was tylko ja.
Co sądzić o twoim irlandzkim akcencie?
Co chcesz.
Gdzie sprzęt?
Daj listę Vincentowi.
- To głównie narzędzia. - Zdobędę je.
Chodzi o walizkę.
Musicie ją przechwycić nieuszkodzoną.
- Ilu będzie ludzi? - Jesteś Amerykaninem?
Sądzę, że niewielu. 5 do 8 osób.
- Sądzisz, nie jesteś pewna. - Będę pewna przed akcją.
Skąd wiesz, że 5 do 8 osób?
Poruszają się 2 lub 3 samochodami.
- Akcja będzie w Paryżu? - Dowiecie się później.
Co jest w walizce?
Chcemy urządzić zasadzkę.
Zaatakujemy samochód w ruchu.
- W mieście czy poza? - Jeszcze nie wiem.
Akcja musi być szybka. Improwizowana.
Zasadzka i napaść na 2-3 samochody, 5-8 osób.
Musimy przechwycić tą walizkę.
Przekażcie Vincentowi zapotrzebowania.
A obstawa?
Francuzi? Skąd pochodzą?
Zapewniam, że są bardzo niemili.
Robiłeś już coś takiego?
- Nie. - Ale co w tym trudnego?
Jak będą uzbrojeni?
Na pewno bardzo dobrze.
Dokąd jedziemy i jak wrócimy?
Chodzi o Francję. Po misji się rozproszycie.
Co?
Jesteśmy zdani na siebie.
To termin wojskowy.
- Larry, co dla ciebie? - Szybki samochód.
Audi S-8. Musi mieć dużą moc.
Będzie po południu.
Zamontuj wtrysk podtlenku azotu. Mam schemat.
Jakie masz wymagania co do broni?
Broni? Zajmuję się bronią.
Bronią?
Chodzi o porachunki. Jakie masz preferencje?
Broń to tylko narzędzie. Daj coś odpowiedniego.
Lubię colta z 1911 roku.
45-kę? To złom.
Dobrze służył naszemu krajowi.
Wasz kraj nie popisał się w czasie ostatnich wojen.
Możliwe. Ale nie użalamy się nad sobą.
- Byłeś żołnierzem? - Nie. Przeczytałem ogłoszenie.
Nie daj mu się zdołować.
Mówię, co myślę.
Byłeś żołnierzem?
W Hereford?
Dokąd się wycofamy?
Powiedziała ci. Mamy się rozproszyć.
Próbuję uzyskać jakąś reakcję.
Może ktoś się obrazi.
- Ilu będzie nas ścigać? - Boisz się o skórę?
Tak. Okrywa moje ciało.
Rozwiejemy wszelkie wasze wątpliwości.
Elektronika i łączność.
- Nie więcej niż 3 auta? - Takie mamy informacje.
- Dla mnie straszak. - Co?
Na ślepe naboje. Strzela jak prawdziwy.
Odwraca uwagę.
Muszę mieć większe wtryski. Bosch nie wystarczy.
Jedziemy na północ czy na południe?
- Muszę mieć nowe ubranie. - Vincent coś przygotuje.
Zajmę się tym.
- Kto cię tu ściągnął? - Pewien niepełnosprawny.
Człowiek na wózku?
Co go spotkało?
To było w twojej okolicy. Podczas ostatnich niepokojów.
Co za refleks.
Niełatwo go stracić.
Przesłuchanie.
Co?
Sposoby na przetrwanie przesłuchania.
Żaden z nas niczego by nie zdradził.
Każdego można złamać.
Naprawdę?
Są pewne granice. Byłem przesłuchiwany.
Raz.
- Byli brutalni? - Nie są delikatni.
To było nieprzyjemne. Długo się trzymałem.
Mają różne metody.
Wszystkiego się nie wytrzyma.
- Jak cię złamali? - Pasikonikiem.
Co to jest?
2 części ginu, 2 części brandy i 1 creme de enthe.
- Znajdziesz to miejsce? - Oczywiście.
- Znam je. - Tam dokonają wymiany.
Wezmą gotówkę.
- Znasz ich? - Moi ludzie ich znają.
Robiłaś już z nimi interesy, czy ktoś dał wam ich numer?
Larry.
Jeśli mamy to robić, zróbmy to dobrze!
Jestem zajęty.
Chodźmy.
Odpowiem na te pytania, gdy wrócę.
- Jadę z tobą. - Jedź z nimi.
Dla kogo ona pracuje?
Dla lepszych od nas. Chcą, żebyśmy tak myśleli.
To zabawa w czekanie.
Zabawa w czekanie.
Mógłbyś teraz nie palić?
le wpływa na widzenie w nocy.
Są.
Masz listę?
- Tak. - Dawaj.
Forsa?
Rób to, co ja. I osłaniaj mnie.
Tylko spokojnie.
Kupujemy broń, ale mamy też własną.
Bez obawy. Wszystko gra.
Chcesz go osłaniać?
Co dałaby i twoja śmierć?
- Zdobyłbyś forsę. - Ma jej dość.
Obstawię tyły.
Masz wszystko?
Na pewno?
Oczywiście. Sam zobacz.
Tutaj.
To nie wszystko.
Vincent.
To nie wszystko.
Reszta jest w drugim aucie. Szef chce zobaczyć forsę.
Jak się zgodzi, będzie grało.
Weź kluczyki.
Śmiało. Weź.
Trzymaj. Wszystko gra.
Chodż.
Daj trochę forsy.
Daj trochę forsy!
- Nie pójdziesz tam. - Pójdę. Ty też.
- Po co? - Żeby mnie ochraniać.
To niemożliwe. Jeśli to pułapka, koniec z nami.
- Po co masz tam iść? - Wszystko widzisz na czarno.
Nikt i tego nie mówił, ale nie idź tam.
- O co chodzi? - Nie podoba mi się to. Spójrz.
Zróbmy to. Będziemy mieli z głowy.
Nie idź tam.
Płacą i za to. Prosta sprawa.
Chodźmy.
Jeśli coś wyniknie,
stań koło nich. Snajper nie postrzeli swoich.
Idziemy.
Stójcie!
Nie ruszać się.
Wszystko gra.
- Wszyscy cali? - Tak.
O mało nie rozlaliśmy dżemu malinowego.
Mamy i broń, i forsę!
Dobra robota. Bez dwóch zdań!
Zwolnij.
Chyba muszę stanąć.
Dziękuję.
Czemu wziąłeś tą robotę?
Potrzebuję forsy.
Jest tutaj.
Oto i one. Pieniądze.
Ale kim są nasi pracodawcy?
Racja.
Rosjanie licytują się o tą walizkę.
Walizka jest w Nicei. Chcą sprzedać ją Rosjanom.
Są w hotelu Villa Belle Mer.
Zespół nie jest gotowy.
Masz ukraść tą walizkę.
Rosjanie podbijają cenę. Musimy działać.
Dostałam informację.
To musi być zasadzka.
Między tymi punktami.
Spodziewamy się 3 samochodów z obstawą.
Spróbujemy ich zatrzymać.
- Co jest w walizce? - To nieistotne.
Materiał wybuchowy? Jest przykuta do czyjejś ręki?
- Trzeba będzie ją odrąbać? - Nie mogę wam powiedzieć...
Cena rośnie.
Musi wzrosnąć.
Mamy tu amatorów, chcę 100 tysięcy zaliczki.
Kolejne 100 tysięcy, gdy dostaniesz walizkę.
Snajperzy będą tu.
I tu.
Stara sztuczka.
- Co jest? - Narysuj jeszcze raz.
Jeszcze raz. Znasz się na taktyce.
To prosty wykres. Narysuj jeszcze raz.
Narysuj!
Dwóch snajperów.
Samochód jedzie tędy. Zabijają się nawzajem.
- Gdzie się tego uczyłeś? - W jednostce.
- Jakiej? - 22. Spadochronowej.
Kolor hangaru w Hereford?
Jakiego jest koloru?
Nie podoba mi się to. Pierdol się!
Masz broń, zrób coś. Rusz się.
Nie mów mi o pułapce. Kiwam cię, jak chcę.
Dostaniesz forsę, gdy otrzymamy walizkę.
- Pozostali też. - To jasne.
Rozkaz wydany. Ruszamy.
Połóż to z przodu.
Ostrożnie.
Uważaj!
Jakiego koloru jest hangar w Hereford?
Niestety nie wiem.
To twoje wynagrodzenie.
Dzięki za fatygę. Wyjdź po nas.
Lepiej o nas zapomnij.
Bo my nie zapominamy.
NICEA
- Dzień dobry. - Rozgryzasz nasz problem?
Stanowisz część tego problemu, jego rozwiązania czy krajobrazu?
Dobre pytanie.
Co jest w walizce?
Płacimy wam za to.
- Stań z nią przed hotelem. - Ma na imię Deirdre.
Zaczekacie na cel przed hotelem.
Kursuje między hotelem, a willą.
Uaktywnia komórkę. Skąd wiesz?
Użyje jej.
- Tak? - Zadzwonię do niego.
- Skąd wiesz, że ją weźmie? - Będzie czekał na telefon.
Ludzie, z którymi robi interesy, podadzą mu punkt spotkania.
Willa, hotel, samochód, światła, 8-10 ludzi.
- Obstawa jest dobra? - Nie wiem.
- Sprawdźmy. Gdzie oni są? - W hotelu.
- Walizka też? - Tak sądzimy.
To ciekawe.
- Zróbmy to teraz. - To kuszące.
Trzymajmy się planu. Wszyscy chcą się bawić,
a nikt nie chce sprzątać.
Niestety mapa jest niedokładna.
Obejrzyjmy teren. Weź kasę. Zrobimy zakupy.
Spokojnie.
Zachowuj się, jakbyśmy byli małżeństwem.
To tylko zabawa.
Mężczyzna i kobieta na spacerze. Bułka z masłem.
Nie denerwuj się, kochanie.
Dobrze wyglądasz.
To ten hotel?
Weź mnie pod rękę.
Czemu nie są w willi?
Przyszli się tu rozerwać?
Czym mogę służyć?
Oglądamy menu.
- Mówi pan po angielsku? - Trochę.
Zrobi nam pan zdjęcie?
To łatwe. Wystarczy nacisnąć.
Tak się ustawia ostrość.
Zróbmy je tam.
Na tle palmy. Przecież jesteśmy na Riwierze.
- Ile zdjęć? - Jeszcze kilka.
Jeszcze raz.
Jeszcze. Żeby było widać tło.
Proszę zrobić kilka mojej żonie.
WSTĘP WZBRONIONY
Zanieś mój bagaż.
Mogę sfotografować pana z moją żoną?
I co?
Są dobrzy.
Jeden idzie po walizkę, reszta pilnuje szefa. Pełna kontrola.
- Co wiemy? - Da się to zrobić?
Tak. Potrzeba jeszcze dwóch ludzi.
- Nie mamy. - Zwróć się do szefa.
Nie ma szefa.
Jestem tylko ja.
Musi być nas więcej, by zdobyć walizkę.
Nie mamy więcej ludzi. Boisz się?
Myślisz, że skaczę z radości?
To dobry plan. Trzymajmy się go.
Co robimy?
Czekamy.
Kto to?
Nasi pracodawcy.
To ja.
Wracają do willi.
- Mają walizkę? - Tak.
- Masz samochody? - Tak.
Co to znaczy?
Można by coś zrobić.
Przecież robimy. Czekamy.
Dziś nic z tego. Nabywcy wyjechali z miasta.
Najwcześniej jutro.
- Odprowadźmy ich do łóżka. - Mamy już raport.
Zrobię to sam, jeśli nie ma nic innego do roboty.
Otulę ich do snu.
Pójdę z tobą.
Jak weszłaś do tego interesu?
Uwiódł mnie i zdradził pewien bogaty drań.
Ze mną było podobnie. Ciekawe, prawda?
Wyjmij plan. Udajemy zagubionych.
Kim są ci ludzie?
Nie wiem.
Byli żołnierze. Prawdopodobnie z dawnego bloku sowieckiego.
Nie mają innej pracy. Ja także.
Czyżby?
Gliniarze.
System działa.
Kontrola obwodów.
Jest. Uaktywnił telefon.
Jestem gotowy.
Mijają mnie.
Obiekt ruszył.
Fatalna pora do pracy.
- Co chciałbyś pod choinkę? - Dwa przednie zęby.
Obyś je dostał.
Obiekt 400 m od świateł.
Obiekt jest na właściwej drodze.
Są, pilnuj wozu jadącego 200 m przed tobą.
Zobaczysz ich za 4 sekundy.
Dwa auta.
Widzę.
Obiekt uciekł. Oddala się.
Jedzie na Stare Miasto.
Jedź przez bazar. Potem prosto.
Na rozwidleniu w prawo.
Jesteś przed nim.
Odetnij mu drogę.
Rozumiem.
Jest z prawej.
Masz go.
Dostałem! Bierz walizkę!
Przejedź na koniec ulicy!
Spotkamy się w kryjówce!
Wyrzuć walizkę!
- Gdzie Gregor? - Wydymał nas.
- Co na ulicach? - Kołomyja.
- Dzięki za pomoc. - Nie ma sprawy.
Oczyścisz ją?
Masz Camele?
Za dużo palisz.
Spadamy stąd.
Musicie na pomóc.
- Masz znaleźć walizkę. - Dzwoń do szefa.
Pomoże, gdy dostanie walizkę.
- Skąd ją wziąć? - Od Gregora.
- Jak to? - Chce ją sprzedać Rosjanom.
Rosjanom? Dlaczego nie tobie?
Gdybyśmy mieli forsę, nie wynajmowalibyśmy was.
Powiedz swoim...
Chcesz walizkę? Znajdziemy Gregora.
- Jak? - A jak ty do niego dotarłaś?
Przez kalekę, który wysłał mnie do bandy palantów.
Ciebie, Spence'a i całej reszty!
Odszukamy go dzięki komórce.
Namierzymy telefon?
To możliwe, ale trzeba mieć odpowiedni sprzęt.
Tak?
Kto ma taki sprzęt?
Powiedz.
Kto?
Daj mi jego numer.
Jak się masz?
Jak to jest po francusku? En pleine forme.
To miało być spotkanie towarzyskie.
- Życie jest niepewne. - Racja.
Gregor, wiele razem przeszliśmy.
Wiedziałem, że zrozumiesz. Poza tym świat jest...
Niebezpieczny?
Właśnie.
Pokażę ci jak bardzo.
Widzisz tą dziewczynkę?
Zwariowałeś? Czemu to zrobiłeś?
By cię przekonać.
Nie znam jej, ale byłem gotów
rozwalić jej łeb. A ciebie niezbyt lubię.
Wyobraź sobie, co zrobię z tobą. Dawaj forsę.
Odłóż broń.
Nigdy cię nie lubiłem, Gregor.
Skąd go wziąłeś?
- Mogłem cię przeszukać. - Gdzie paczka?
Za tobą.
Cudownie!
Zadowolony?
Moje słoneczko.
Jesteś cudowny.
Ukochana.
Przepraszam.
Zrobione?
Tak, Miki.
To ty, Gregor?
Jesteś zawiedziony?
To był błąd. Nieporozumienie.
Jeszcze raz i sprzedam ją lrlandczykom.
Nie rób tego.
Nie zuszaj mnie. Moja cena wzrosła o 300%.
Muszę ją mieć. Co mam zrobić?
Czekaj na mój telefon. Znajdę odpowiednie miejsce.
Przepraszam.
- Jak dojść na pocztę? - Znamy się?
Skąd wiesz, że mówię po angielsku?
Masz angielską gazetę.
Przepraszam. Proszę mi wybaczyć.
Po co ci poczta? Służy mi do czegoś innego.
Pomóż mi.
- Myślałem, że odszedłeś. - Odszedłem.
- Wycofałeś się? - Tak.
Pomożesz mi? Potrzebuję pomocy.
Jaki to numer?
Poczta jest po lewej.
Po lewej? Dzięki.
- To twój kupel? - Chodziliśmy razem do szkoły.
Ludzie są mili, póki nie wpadniesz w kłopoty.
Na tarasie?
Widzę go.
Poproszę go. Chwileczkę.
Przepraszam. Pan ma na imię Sam?
Telefon do pana.
Ja też się cieszę.
Da ci znać, jeśli się przeniesie.
Gregor jest w Arles.
Chodź tu.
W teatrze rzymskim.
To amfiteatr w Arles.
Zbudowany w końcu I w. n.e.
Cały z wapienia.
Znam ich.
W obrazie dominuje kolor żółty.
Ale ściany oświetlała latarnia. Nie wiemy, czy były żółte.
Teraz przejdziemy do łaźni rzymskiej.
Dziękuję panom. Wystarczy.
- Siergiej. Pamiętam cię. - Tak, Gregor. To ja.
- Co u ciebie? - Dobrze.
Czasy są trudne. Przepraszam za ten incydent.
To było zbyt brutalne. A przede wszystkim głupie.
Święta racja.
Miki nie porozumiał się ze mną.
Znarowił się. Nie panujesz nad nim.
Nie mówię po...
Anglik. Przepraszam. Szuka domu Van Gogha.
Mogliśmy porozmawiać
w przyjaznej atosferze, a skaczemy sobie do oczu.
- Co wy na to? - Sądzę, że ci zapłacimy.
Pokaż pieniądze. Gdzie je masz, w pasku?
- Pokaż. - Najpierw walizka.
Dobry jesteś w przedbiegach, ale wysiadasz na prostej.
- Gregor? Coś się stało? - Nic mu nie jest.
Za to wy wpadliście w kłopoty.
- Gdzie walizka? - Nie mam jej.
Wysłałem ją. Do skrytki pocztowej w Paryżu.
Pomocy! Napadł mnie!
Stój!
- Skąd ja cię znam? - Z Wiednia.
Oczywiście.
Wybacz...
Jedź.
Wysiadaj!
Muszę to opatrzyć.
Co chcesz zrobić?
Znajdź gabinet lekarza albo weterynarza. Ukradnę, co trzeba.
Zrobisz to?
Oczywiście.
- Jak rana? - Krwawi.
Przykro mi.
Ona nas sprzedała.
Sprzedała nas.
- Wszystko gotowe, Jean-Pierre? - Tak.
Podnieś i nogi.
Ostrożnie.
Dasz sobie radę?
Usunąłem kiedyś wyrostek łyżeczką do grejpfruta.
Ostrożnie.
Jest tuż pod skórą.
Do roboty. Polej ją alkoholem.
Wytrzyj krew. Tak, żebym dobrze widział.
Rutynowa sprawa. Robiłem to wiele razy.
Nie naruszył kości ani tętnic.
Nie zabijesz mnie. Tylko dobrze chwyć pocisk.
Weź skalpel.
Chwyć u góry.
Natnij tutaj. Nie za głęboko.
Świetnie.
Weź szczypce.
Rozchyl trochę ranę.
Włóż je do środka.
Włóż.
Głębiej. A teraz ją rozchyl.
Weź drugie szczypce i wyciągnij pocisk. Dobrze go chwyć.
Jeszcze raz.
Gdy go wyjmie, przyłóż gazę. Będzie krwawić.
Przyłóż gazę.
Pokrył pocisk teflonem.
Chciał mnie...
przewiercić.
Dlatego przeszedł przez kamizelkę?
Zaszyjesz?
Jeśli pozwolicie, stracę przytoność.
PARYŻ
Zabijesz mnie?
Nie.
Nie zabiję.
Czemu miałbym cię zabić?
- Dałem ci zadanie. - Wykonałam je.
- Co nie wyszło? - Myślałam, że chcesz walizkę.
Zdobędziemy ją.
Zdobędziemy, prawda Gregor?
Nie martw się o walizkę.
- Ale żądam wyjaśnień. - Wyjaśnień? Jakich?
- Wszystko spaprałaś. - Ja?!
- Ty go wynajęłaś. - Po twojej rekomendacji.
- Olałaś sprawę. - Czemu zabiłeś Larry'ego?
Tak miał na imię?
- Sprzątałem po tobie. - Tak? To przejmij akcję.
Nie podołasz.
Chowasz się, Seaus? Nie możesz pokazać twarzy?
Kto tak myśli?
- Z kim rozmawiałaś? - Dlatego ja to robię!
Jesteś dobra, Deirdre.
Rób swoje.
Twój Jankes jest twardy.
Masz rację.
Kim on jest?
To nieważne.
Nie pracuje dla CIA?
Pracował.
Przestał?
Ukrywa się.
Na pewno?
Widziałem, na co go stać.
Operowałby się, gdyby był w CIA?
Mógł do nich zadzwonić.
A co u ciebie?
Potrzebujemy informacji.
Szukamy kogoś w Paryżu.
Kogo?
Irlandczyka, kobiety
i Niemca, był w KGB.
To zawodowcy.
Ukrywają się.
To dla ciebie ważne?
Uratował mi życie.
Znajdę ich dla ciebie.
Gdzie walizka?
Będzie jutro.
Jestem tego pewien. Jedziemy.
Miejmy nadzieję.
- Lepiej się czujesz? - Mogę już chodzić.
To moje hobby.
Człowiek się starzeje.
Wielu kumpli chciało otworzyć bar.
Gdyby żyli, otworzyliby?
- Rozczarowaliby się. - Racja.
Kim byli twoi przyjaciele?
- Nie skrzywdziłbym kupla. - Chodzi o moje pytanie?
Tak.
- Kim jesteś? - Kimś takim jak ty.
Chcę dożyć emerytury.
Na koniec dostaniemy po tyłku za naszą dobroć.
Ja nic ci nie zrobię.
"47 roninów". Znasz to?
Pan 47 samurajów został zdradzony i zabity.
Zostali roninami.
Saurajami bez pana, poniżonymi przez cudzą zdradę.
Przez 3 lata spiskowali, udając złodziei, najemników,
nawet szaleńców. Jeszcze ich nie zrobiłem.
Po czy wkradli się do zamku zdrajcy swego pana i zabili go.
Ładne. Właśnie to lubię.
To nie koniec.
Wszystkich 47 popełniło seppuku.
Rytualne samobójstwo. Na dziedzińcu zamku.
- To niezbyt mi się podoba. - Ale rozumiesz ich.
Co masz na myśli?
Kodeks wojownika, rozkosz walki. Rozumiesz to.
I jeszcze coś.
Rozumiesz, że istnieje coś, czemu warto służyć.
Gdy ta potrzeba zaniknie, gdy wiara przeminie,
kim się stajesz? Człowiekiem bez pana.
Jestem człowiekiem bez wypłaty.
Roninowie mogli służyć innemu panu.
Lub walczyć w swoim imieniu.
Ale wybrali honor. Wybrali mit.
Popełnili błąd.
Seppu... co?
Seppuku.
Otwarcie brzucha.
Wbijają sztylet tutaj.
- To dobry adres? - Dał mi go Jean-Pierre.
Pod mostem, przy rzece.
Skąd wiedziałeś, że to była zasadzka?
Jeśli są jakieś wątpliwości, to nie ma żadnych wątpliwości.
Kto cię tego nauczył?
Nie pamiętam. Tego też uczą.
Zawsze opłaca się poczekać.
- Czemu Gregor nadal żyje? - Prowadzi ich do walizki.
Jak się masz?
Co chcesz mi zrobić?
Cicho bądź, choć przez jedną chwilę.
Dlaczego mnie zdradziłaś?
Wiesz dlaczego.
Nie radzę.
Nie możesz.
Do tyłu!
Do samochodu!
Czemu jej nie zabiłeś?
Jedź przez tunel!
Szybciej!
Gdzie on może być? Gdzie?
Irlandczyk i Rosjanin go szukają. Dokąd poszedł?
Do Rosjan, żeby sprzedać walizkę.
Najpierw obmyśli bezpieczny sposób.
Wie, że prędzej go zabiją, niż zapłacą.
Niech się pospieszy, zanim znajdzie go lrlandczyk.
Dokąd pójdzie?
Pójdzie do znanego miejsca.
Był w KGB. Pójdzie do jednej ze starych kryjówek.
Wszystkie są spalone.
Więc dokąd?
Ucieka. Dokąd pójdzie?
Gdzie mógł się podziać?
On wymyślił numer z fałszywą walizką. Kazał ją zrobić.
Gregor.
To jego robota. Kazał ją zrobić.
W Paryżu. Zanim pojechał do Nicei.
Nie miał czasu.
Kupił podobną i pomalował.
A farba? Nigdzie nie wychodził.
A walizka?
To futerał na łyżwy.
Na łyżwy?
Skąd by wiedział?
Nie miał czasu, żeby ją przygotować.
Nie miał czasu na zrobienie fałszywej walizki.
Rosjanie ją zrobili.
Rosjanie.
Ścigamy nie tych, co trzeba.
Jeśli znajdziemy Rosjan, zaprowadzą nas do Gregora.
Mieszkasz w Paryżu, znasz ludzi.
Tak.
Poznasz nowych Rosjan.
Dawniej szpiedzy, teraz mafia.
Pod dyplomatyczną przykrywką.
Grube ryby. Hazardziści. Kupa forsy. Super samochody.
Szastają forsą jak carowie.
Futrzane czapki.
Ochrona.
Płaszcze jak dr Żywago.
Mam dużo pracy i mało czasu.
Rozumiem.
Dobrze. Chodźmy.
Wszystko się ułoży.
- Dowiem się wszystkiego. - Dobry jest?
Jean-Pierre mówi, że jeśli chodzi o Rosjan w Paryżu...
Gdybym chciał znaleźć Rosjanina
poszedłbym na rewię na lodzie.
Dam ci radę za papierosa.
Trzymaj się od nich z dala.
Od Rosjan?
Wydają duże pieniądze.
Rosjanin przyszedł zobaczyć gwiazdę, Nataszę Kiryłową.
Co wieczór jest na widowni.
- Skąd wiesz? - Chodziłem z nim do szkoły.
Miki, wszystko gra?
Oczywiście.
Kochana dziewczyna.
Ruszaj.
Panie i panowie,
mamy zaszczyt przedstawić
2-krotną mistrzynię olimpijską
i 3-krotną mistrzynię świata,
Nataszę Kiryłowa!
Idziemy.
Zaczekaj tu.
Już jest.
- Cześć, Miki. - Mieliśmy spotkać się później.
Zmiana planów.
Masz pieniądze?
Mieliśmy je przynieść tuż przed spotkaniem.
Nie sądzę.
Masz pieniądze?
Zaraz mogę mieć. Gdzie walizka?
Ty musisz to zrobić. Mnie nie pozwala sumienie.
Mam pieniądze.
Załatwimy to teraz i pozostaniemy przyjaciółmi.
Walizka?
Wypłata.
Wszystko jasne.
Teraz druga część planu.
Druga część?
Wychodzę.
Biorę forsę i wychodzę.
W tej hali jest moja snajperka.
Znam ją od lat. Nie chybia.
Zadzwonię do niej.
Muszę zadzwonić za 45 sekund,
powiedzieć, że wychodzę.
I za 10 minut, mówiąc że jestem bezpieczny.
Jeśli nie zadzwonię, twoja przyjaciółka zginie.
30 sekund.
Jesteśmy umówieni.
Nie macie przepustek.
20 sekund.
10 sekund.
Było ich dwóch.
Szukali tych ludzi.
Chwileczkę.
Jestem obywatelem Chile.
Idź za nim.
Wysiadaj.
Wyjdź z samochodu. Idź stąd.
Odejdź.
- Pójdę z tobą. - Idź.
Chodź. Zapomnij o tej walizce.
Chodzi mi o szefa, nie o walizkę.
Chcę dopaść Seamusa.
Odejdź.
Nie rozumiesz, że się nie wycofałem?
Droga jest zablokowana.
Mogę cię aresztować, albo zastrzelić.
To ten z walizką.
Zaraz!
Są tam!
Ty głupi gnoju.
Już nie żyjesz.
Tu dziennik BBC.
Po 30 latach krwawej wojny domowej
w Irlandii Północnej nastał pokój.
Protestancki rząd porozumiał się z irlandzkim ruchem oporu.
Nieznana organizacja zabiła we Francji
irlandzkiego terrorystę, Seamusa O'Rourke,
przyczyniając się do stabilizacji,
umożliwiajcej kontynuowanie negocjacji pokojowych.
IRA, militarne skrzydło Sinn Fein, określiła O'Rourke'a
jako awanturniczego odstępcę.
A więc... miło było cię poznać.
- Słucham? - Mówiłeś coś.
Mówiłem, że ona tu nie wróci.
Nie wróci, prawda?
Nie mogę sięgnąć do kieszeni, by zapłacić.
Ja zapłacę.
Ja zapłacę następnym razem.
- Co było w walizce? - Nie pamiętam.
Lekcja nr 2.
Będziemy w kontakcie.
Jedźmy.
Żadnych pytań, żadnych odpowiedzi.
Na tym to polega.
Zgadzasz się i ciągniesz to dalej.
Może to lekcja nr 3.